در نتيجه كفاره بر او لازم نبوده ولى اعاده طواف واجبست . و اگر سعى را بر مناسك منى مقدم نمود واجب است بعد از اتمام اعمال سه‌گانه دوباره سعى را بجاى آورد . و اگر طواف و سعى را بر خصوص تقصير مقدم داشت مانند فرع قبل اعاده آن دو بعد از تقصير لازم است . و اگر طواف را بر ذبح يا رمى جمره عقبه مقدم كند پس در ملحق نمودن اين صورت را بفرضى كه آن را بر خصوص تقصير مقدم نمايد يا عدم الحاقش به آن دو وجه است و از نظر ما اجود اين استكه ملحق شود . و سپس مىفرماين : احكامى كه گفته شد البته در غير آن موردى است كه سابقا به استثناء آن قائل شديم همچون جواز تقديم متمتع در حال اضطرار سعى و طواف را بر اعمال منى يا جواز تقديم قارن و مفرد ايندو را چه در حال اضطرار و چه در حال اختيار . قوله : فلو اخّرها عنه : ضمير در [ اخرها ] به مناسك منى و در [ عنه ] به طواف عائد است . قوله : كل منهما : ضمير به عامد و ناسى راجعست . قوله : اجودهما الثانى : مقصود از ثانى الحاق به ناسى است . قوله : و ان فارقه : ضمير فاعلى به جاهل و مفعولى به ناسى عائد است . قوله : اعاده : ضمير به سعى عائد است .